Zadaniem systemu klimatyzacji jest więc utrzymanie w takich pomieszczeniach warunków mikroklimatu technologicznego zapewniającego właściwe funkcjonowanie zainstalowanych urządzeń elektronicznych. Zadanie to powinno być spełnione niezależnie od zakłócających wpływów wewnętrznych i zewnętrznych, z osiągnięciem oszczędnego zużycia energii elektrycznej, ciepła i zimna, a także minimalnego obciążenia środowiska naturalnego.
Współczesne, coraz droższe urządzenia elektroniczne wymagają zapewnienia optymalnych warunków pracy, które mogą zagwarantować tylko systemy klimatyzacji precyzyjnej (technologicznej). Brak takich systemów powoduje zwiększenie awaryjności układów elektronicznych, błędy w transmisji i przetwarzaniu danych, a w skrajnym wypadku może prowadzić do ich utraty, co wiąże się z dużymi kosztami ich odtworzenia. W związku z tym firmy produkujące centrale telefoniczne dostarczają tzw. klimatogramy określające środowiskowe warunki pracy na które naniesione są obszary klimatu wewnętrznego, określające np. optymalne, normalne oraz ograniczone warunki eksploatacji sprzętu telekomunikacyjnego (rys. 1).

Istnieje jeszcze jedna, istotna różnica pomiędzy klimatyzacją technologiczną i komfortową. Różnica ta dotyczy jakości urządzeń klimatyzacyjnych i precyzji w ich sterowaniu. Urządzenia klimatyzacji komfortu pracują najczęściej tylko przez kilka tysięcy godzin w roku, podczas gdy urządzenia klimatyzacji technologicznej muszą zapewnić odpowiednie parametry powietrza wewnętrznego przez cały rok tzn. przez 8760 godzin. Niezawodność tych urządzeń, pewność działania i precyzja sterowania parametrami powietrza musi być więc w szeregu zastosowań większa, niż dla urządzeń klimatyzacji komfortowej.

W przypadku dużych pomieszczeń, w których zapotrzebowanie na moc grzewczą przekracza możliwości jednego Gejzera, zalecana jest współpraca kilku urządzeń wentylacyjnych . Obudowa urządzeń wykonana jest z blachy stalowej ocynkowanej, zabezpieczonej dodatkowo powłoką farby. Dla większej niezawodności pracy urządzeń w agresywnym środowisku,  Professional oferuje również urządzenia grzewcze w obudowie z blachy nierdzewnej:
● Gejzer I/N – o maksymalnej mocy grzewczej 26,2 kW,
● Gejzer II/N – o maksymalnej mocy grzewczej 52,2 kW.
Metalowa obudowa jest klasycznym i sprawdzonym rozwiązaniem. Stabilne i odporne na drgania, wywołane pracą wentylatora, połączenia umożliwiają swobodny i szybki dostęp do elementów składowych urządzenia, jeśli zajdzie potrzeba jego czyszczenia bądź serwisowania. Zaletą metalowej konstrukcji w porównaniu z obudową z tworzywa sztucznego jest również znacznie mniejszy współczynnik rozszerzalności cieplnej.

Niemniej naturalne chłodzenie i wentylowanie w omawianych budynkach stanowi na ogół jedynie wycinek zagadnienia. Złożoność przestrzenna i różnorodność procesów użytkowych zachodzących w budynku, a także nagromadzenie użytkowników powodują, że naturalne chłodzenie i wentylowanie biur może być niewystarczające. Wynika to nie tylko z powodu trudności uzyskania komfortowych warunków termicznych, ale także odpowiedniej jakości powietrza (warunków higienicznych), a także warunków bezpieczeństwa pożarowego. Z tego powodu obiekty wymagają dodatkowych rozwiązań, w postaci urządzeń i infrastruktury technicznej.
W budynku zastosowano aktywny system wentylacji. Został zaprojektowano głównie z myślą o uzyskaniu komfortu higienicznego, zapewniając w założeniu wymianę powietrza 1/h-1. System ten składa się z podziemnego wymiennika ciepła, systemu odzysku ciepła i kilku wodno-powietrznych wymienników ciepła. Te ostatnie zasilane są słonecznym systemem cieplnym złożonym z kolektorów słonecznych o powierzchni całkowitej 64 m², zbiornika ciepła – 87 m³ i systemu kogeneracyjnego (12,3 kWel.).

System funkcjonuje następująco. Świeże powietrze przepływa przez podziemny wymiennik ciepła, który tworzą cztery, równolegle ułożone betonowe rury o długości 32 m, 0,5 m szerokości i odstępie 15 cm. Rury położone są na głębokości 1,5 m. częściowo poniżej fundamentów. Po przejściu przez podziemny wymiennik ciepła, świeże powietrze ulega zimą ogrzaniu, latem zostaje schłodzone. Różnica wartości temperatury przy wejściu i wyjściu wynosi w obydwu przypadkach ok. 6 K. W budynku tym wymiennik działa ciągle, co powoduje pewne problemy w niektórych przypadkach nadmiernego chłodzenia w dzień bądź ogrzewania w nocy. Nie zastosowano tu bowiem obejścia systemu (“bypassu”). Poniżej podziemnego wymiennika ciepła znajduje się system odzysku ciepła, który reprezentuje już system ogrzewania budynku.

w którym:
N_i - chwilowy pobór mocy elektrycznej przez silnik do napędu wentylatora pracującego w i-tych warunkach eksploatacji układu powietrznego, kW,
V_i - transportowany chwilowy strumień powietrza, m3/s,
Δp_i - spręż wentylatora przy strumieniu powietrza transportowanego Vi, Pa,
η_wi - sprawność wentylatora przy transporcie strumienia powietrza Vi i sprężu Dpi,
η_pi - sprawność silnika oraz napędu przy transporcie powietrza Vi oraz sprężu Dpi.

Zapotrzebowanie energii do transportu powietrza w i-tych warunkach eksploatacji układu powietrznego można obliczyć z zależności:

w której:
τi – czas pracy układu w i-tych warunkach eksploatacji, h.

Jeżeli czas pracy układu powietrznego – w cyklu rocznym – podzielony zostanie na n przedziałów związanych z chwilowymi wartościami strumieni powietrza to całoroczne zapotrzebowanie energii do transportu powietrza można obliczyć z zależności:

Rys. 1. Wykres t-t_z przedstawiający zmiany temperatury powietrza uzdatnianego przy zmiennym strumieniu powietrza w zakresie 50-100% strumienia maksymalnego. Oznaczenia: t_n - rzeczywista temperatura powietrza nawiewanego; t_n‘ – temperatura powietrza nawiewanego przy V_n = V_max; t_n” – temperatura powietrza nawiewanego przy V₁ = V_min; t_p - temperatura powietrza w pomieszczeniu; t_z - temperatura powietrza zewnętrznego; t_z1′ – temperatura powietrza za wymiennikiem do odzysku energii przy V_n = V_max; t_z1” – temperatura powietrza za wymiennikiem do odzysku energii przy V₁ = V_min

Na rysunku 2 przedstawiono schemat urządzenia wentylacyjnego ze zmiennymi strumieniami powietrza sterowanymi przyrostami temperatury powietrza w pomieszczeniu, natomiast na rysunku 3 schemat urządzenia wentylacyjnego – ze zmiennymi strumieniami powietrza – wyposażonego w strefowe regulatory przepływu. Parametry pracy wentylatorów sterowane są regulatorem RF, który zapewnia utrzymanie stałego ciśnienia w punktach zainstalowania czujników ciśnienia C_c, niezależnie od wartości przepływających strumieni powietrza. Regulatory strefowe regulują przepływy powietrza do poszczególnych stref przez dławienie na przepustnicach regulacyjnych a klimatyzacja. Zatem przy zmniejszonych przepływach utrzymane są stałe opory od czujników ciśnienia odpowiednio do wszystkich nawiewników i wywiewników. Przy maksymalnych przepływach powietrza przyjęto, że regulator przepływu jest całkowicie otwarty na odgałęzieniu o największych oporach przepływu powietrza. Na pozostałych odgałęzieniach regulatory mają częściowo przymknięte przepustnice nawet przy maksymalnych przepływach. Przedstawione schematycznie rozwiązania są obecnie stosowane do regulacji przepływów powietrza w urządzeniach powietrznych.

Rys. 4. Współpraca wentylatorów nawiewnych o zmiennych strumieniach powietrza z instalacjami powietrznymi pokazanymi schematycznie na rysunku 2 i 3. Oznaczenia: I i II – charakterystyka hydrauliczna instalacji nawiewnych pokazanych odpowiednio na rysunkach 2 i 3; a i b – charakterystyki wentylatorów z łopatkami wygiętymi odpowiednio do tyłu i przodu; n_a, n_b - prędkości obrotowe wentylatorów odpowiednio z łopatkami wygiętymi do tyłu (n_a) i przodu (n_b); 1, 2 (2I, 2II) – punkty współpracy wentylatorów z instalacjami powietrznymi przy maksymalnych i minimalnych strumieniach powietrza

Stosowane obecnie układy ze zmiennymi strumieniami powietrza w porównaniu z układami o stałych strumieniach pozwalają na ograniczenie zapotrzebowania energii zarówno do jego uzdatniania jak i transportu.
Rozbudowa instalacji powietrznych i wyposażenie ich w strefowe regulatory przepływu powietrza zwykle powoduje zwiększenie zapotrzebowania energii do transportu powietrza. Jednocześnie pozwala na racjonalne sterowanie tych układów do wentylacji bądź klimatyzacji pomieszczeń o różnych charakterystykach cieplnych. Ponadto dopływające do poszczególnych pomieszczeń strumienie powietrza odpowiadają chwilowym jego zapotrzebowaniom.
Dobór wentylatorów współpracujących z instalacjami o zmiennych przepływach powietrza powinien obejmować cały obszar zmian strumieni powietrza i odpowiadających im oporów przepływu.
Wentylatory stosowane w układach o zmiennych przepływach powinny pracować w zakresie statycznych części charakterystyk przy maksymalnie wysokich sprawnościach w całym obszarze pracy wentylatorów. Sprawności wentylatorów, silników i napędów bezpośrednio wpływają na zapotrzebowanie energii do transportu powietrza, a zatem na koszty tego transportu.

Schematy układów wodnych przedstawione na rysunkach 5 i 6 zawierają tylko pojedyncze układy. Jednak systemy czterorurowe wyposażone są w dwa równolegle prowadzone układy wodne, z których jeden jest grzewczy, drugi chłodniczy. Każdy z tych układów zasilany jest przez oddzielny wymiennik 1. Jest oczywistym, że w czterorurowych systemach nie ma żadnego łączenia się strumieni wody grzewczej i chłodniczej.
Do indywidualnej regulacji przepływów wody przez poszczególne wentylokonwektory zastosowano głównie zawory regulacyjne jednodrogowe . W celu stałego (ciągłego) utrzymania parametrów wody w całej instalacji, również w części rozgałęzionej, przy najdalszych odbiornikach zastosowano zawory trójdrogowe . Zawory te zapewniają ciągły przepływ wody w instalacji niezależnie od poboru energii przez wentylokonwektory.

W instalacji z pionowym rozprowadzeniem wody pokazanej  zastosowano zawory nastawno-pomiarowe 3 przy każdym pionie, zawory nastawne 6 i regulacyjne 4 i 5 przy wentylokonwektorach. W miejsce zaworu nastawno-pomiarowego 3 można zastosować również automatyczny zawór różnicy ciśnień. Większość zaworów nastawno-pomiarowych ma możliwość rozbudowy konfiguracji o membranę pełniącą rolę siłownika umożliwiającego automatyczną regulację ciśnienia dyspozycyjnego. Należy w tym przypadku zastosować dodatkowo w drugim przewodzie zawór umożliwiający podłączenie rurki impulsowej odbioru ciśnienia.

Z rysunku 8 wynika, że rzeczywiste stałoprzepływowe układy zasilania wentylokonwektorów wymagają stosowania przewymiarowanych układów wodnych w stosunku do nominalnego zapotrzebowania energii. Zapotrzebowanie mocy elektrycznej do transportu wody może być nawet 100% większe od wartości teoretycznej. Prosta 4 odniesiona jest do przypadku stałoprzepływowych układów wodnych stosowanych do zasilania wentylokonwektorów dwururowych, gdy instalacja obliczona jest dla warunków chłodzenia a pracuje w cyklu grzania wymagającego dwa razy mniejszych strumieni wody. W tym przypadku zapotrzebowanie mocy elektrycznej do transportu wody grzewczej może być nawet o 400% większe od wartości teoretycznej. Przy stosowaniu ciągłej regulacji przepływu wody grzewczej lub chłodniczej koszty transportu można ograniczyć zdecydowanie, nawet kilkakrotnie. Wielkość ograniczenia tych kosztów zależy od miejsca pomiaru różnicy ciśnienia wody oraz czasu trwania oraz poboru energii cieplnej i chłodniczej przez układ klimatyzacyjny. Krzywe 1 i 2 określają położenia skrajne względnego zapotrzebowania mocy elektrycznej do transportu wody w zależności od względnego obciążenia cieplnego budynku.

Rys. 8. Stosunek chwilowego poboru mocy przez silniki pomp N do ich mocy nominalnej Nnom w zależności od stosunku chwilowego zapotrzebowania energii (grzewczej bądź chłodniczej) Q do zapotrzebowania nominalnego Qnom: 1 – regulacja pracy pomp przez przetwornik różnicy ciśnienia zainstalowany w punkcie 7a (rys. 5 i 6), 2 – regulacja pracy pomp przez przetwornik różnicy ciśnienia w punkcie 7 (rys. 5 i 6), 3, 3a – układ stałoprzepływowy, 4 – układ stałoprzepływowy w systemie dwururowym przy pracy w cyklu zimowym

   Obecnie powszechnie do zasilania wymienników w klimakonwektorach indukcyjnych i wentylatorowych stosuje się układy o stałych przepływach wody grzewczej i chłodniczej. Strumienie wody krążącej w omawianych układach wyznacza się ze wzorów  dla warunków obliczeniowych, przy maksymalnym zapotrzebowaniu na energię cieplną bądź chłodniczą do uzdatniania powietrza obiegowego we wszystkich pomieszczeniach. Te maksymalne zapotrzebowania energii zależą od szeregu czynników zarówno zewnętrznych (pora roku i dnia, nasłonecznienie, usytuowanie budynku), jak i wewnętrznych (występujące źródła ciepła, preferowane przez użytkowników temperatury wewnętrzne), ponadto zwykle nie występują jednocześnie we wszystkich pomieszczeniach. Okres maksymalnego zapotrzebowania energii cieplnej bądź chłodniczej do uzdatniania powietrza klimatyzującego, dla całego budynku nie przekracza zwykle kilkunastu procent czasu eksploatacji układów grzewczych i chłodniczych.
Obliczeniowe strumienie wody krążącej w układach grzewczych i chłodniczych odpowiadają sumarycznemu obliczeniowemu zapotrzebowaniu energii do uzdatniania powietrza we wszystkich pomieszczeniach. Zwykle te obliczeniowe (maksymalne) zapotrzebowania energii, zwłaszcza chłodniczej, nie występują równocześnie we wszystkich pomieszczeniach. Zatem obliczeniowe strumienie wody krążącej w układach są większe od wynikających z chwilowego maksymalnego zapotrzebowania energii dla całego budynku.

W układach ze stałymi przepływami wody i regulacją jej rozpływu do wentylokonwektorów zaworami trójdrogowymi strumienie wody przepływającej przez wymienniki i ich obejścia powinny być podobne. Koszty transportu wody w układach ze stałymi przepływami są stałe przez cały czas ich eksploatacji i nie zależą od rzeczywistego poboru energii przez wszystkie odbiorniki.
Istnieje możliwość stosowania układów ze zmiennymi przepływami wody regulowanymi chwilowymi potrzebami poszczególnych pomieszczeń. Maksymalną wartość strumieni wody krążącej wyznacza się ze wzorów  i na takie strumienie należy projektować układy wodne. Minimalny strumień wody, który można uzyskać przy płynnej regulacji pompy, wynosi 20 – 25% strumienia maksymalnego. Taki będzie krążyć w układzie przy braku zapotrzebowania energii bądź zapotrzebowaniu ograniczonym poniżej 20 – 25% zapotrzebowania obliczeniowego. Natomiast sposób ograniczenia wartości strumieni wody krążącej w układach nie może wywoływać niekorzystnych zjawisk akustycznych. Stosując płynną regulację i odpowiednie sterowanie przepływami uzyskuje się, nawet przy minimalnych przepływach wody w układzie, nominalne bądź zbliżone do nominalnych przepływy wody przez wentylokonwektory wymagające dostawy energii. Zmniejszenie przepływów wpływa na zmianę parametrów wody dopływającej do najdalej położonych odbiorników. Wartość tych zmian nie ma jednak istotnego wpływu na moce grzewcze i chłodnicze wentylokonwektorów.

„Cześć NATO. Tak, mamy więcej waszych smakowitych danych. Zastanawiacie się skąd? Nie będzie podpowiedzi, wasza kolej. Wy nazywacie do wojną; my śmiejemy się z waszych okrętów wojennych” – napisali w czwartek na swoim Twitterze.” Podaje TVN.

Jacyś strasznie durni muszą być ci hackerzy, skoro komunikują się przez Twittera, a tajemnicą Poliszynela jest nawet dla przedszkolaka, że Twitter to narzędzie w pełni kontrolowane przez CIA i s-kę, tak jak Facebook, Google, itp. Moim zdaniem dopadliby ich, zanim ci „hackerzy” zdążyliby odejść od klawiatury.

Komunikat jest jasny:

„Działania grupy ostro skrytykował wiceszef FBI Steven Chabinsky.-Chcemy przekazać wiadomość, że chaos w internecie jest nie do zaakceptowania. Nawet, jeśli hakerzy wierzą, że działają z pobudek społecznych, włamywanie się do stron internetowych i popełnianie bezprawnych czynów jest całkowicie nie do zaakceptowania – podkreślił w wywiadzie dla publicznego radia.”

Pewnie przeczytali wpis Gospodarza „Szukajcie, a znajdziecie” – i wroga w cyberprzestrzeni znaleźli sobie w mig. Hackerów. Przez 20 lat go nie było, choć hackerzy byli zawsze, a teraz – szast, prast, i jest. Potrzeba matką wynalazku. Wróg doskonały, tak samo nieokreślony, jak terroryści (hand made) i każdy może takim być. Pan także. Tak, tak, pan. Nie? To się jeszcze okaże. Pani również.

Z hackerami można prowadzić wojnę przez całe dziesięciolecia, wojnę w hackeryzmem, wprowadzając co raz to nowe obostrzenia, ograniczając wolności obywatelskie, blokując dostęp do niepoprawnych politycznie stron internetowych, do alternatywnej prasy, wymuszając akceptację inwigilacji „pro publico bono”, aresztując tych niedobrych „hackerów” i bombardując ich tajnie siedziby. Można sobie nawet od czasu do czasu publicznie zastrzelić jakiegoś Osamę ibn Hackera. Czyż to nie genialne w swej siermiężnej prostocie? I nie trzeba się ograniczać do krajów islamu – wojnę z hackeryzmem można prowadzić dosłownie wszędzie.

Warto zauważyć,. że w podobny sposób , nasze równości obywatelskie , nie nadążają za naszą/nie tylko u nas/ hasłowo- fasadową demokracją, kiedy np. za zasługi w dziedzinie finansowej- tzw. obywatel , w przypadku kłopotów z temidą, za zwrotną!!! kaucją bywa zwolniony ze śledczego aresztu , a niektórzy z pacjentów naszej służby zdrowia , za zasługi na polu towarzyskim, ywają w razie potrzeby leczeni za pomocą najnowocześniejszego sprzętu medycznego, a inni składkowicze ZUS-u – bywają leczeni na „łut szczęścia” z opóźnionym zapłonem…itp. itp.
Jeśli chodzi o nasz szacowny Trybunał Konstytucyjny, to w takich momentach jak jego ostatnie „wejście smoka”- w moim odczuciu – ujawnia się przebiurokratyzowanie dzisiejszej organizacji społeczeństw. W moim przekonaniu, takie akty jak „Konstytucja” powinny być tak uniwersalne i jednoznaczne jak Dziesięć przykazań. Jakiekolwiek rozmemłanie Konstytucji, które wymaga ingerencji takiego ekstra ciała jak Trybunał Konstytucyjny- jest wskaźnikiem choroby koniunkturalizmu politycznego podczas tworzenia Konstytucji. Akurat ten akt prawny, powinien być NAPRAWDĘ ponad podziałami i doraźnymi interesami aktualnych układów politycznych.